Tricyclische antidepressiva en neurogene pijntjes

Jullie zien het al aan de titel: Geen verdwaalde koeien of bizarre bruiloften meer voor mij, ik ga het harde leven weer in. Met mijn slippers en shorts ingewisseld voor een paar roze hakjes en een jurkje ben ik er helemaal klaar voor. De komende jaren zal ik me niet als Leanne, de mooie naam die mijn ouders me gegeven hebben, voorstellen, maar als: 'Hallo, ik ben de Co' ('Hello, my name is Co, The Co')
En dat is natuurlijk hartstikke stoer! vorige maand ben ik alweer vol goede moed begonnen om alle verloren kennis (is de schuld van al dat bier in Salzburg natuurlijk..) weer op te halen en waar mogelijk nog een beetje meer erbij te pompen. Helaas lijkt na een maand een lever op een MRI nog steeds verdraaid veel op een eierstok en wil mijn hippe reflexhamer nog niet altijd het goede peesje raken bij mijn medestudenten (okee, bij sommige mensen is het expres 'niet helemaal raak' misschien), maar he, je moet natuurlijk ook niet alles in 1x willen, het komt wel, geloof in jezelf de rest komt vanzelf, hou moed, dan komt het allemaal goed, alles kan als jij het laat gebeuren en nouja, zal ik nog even doorgaan?  ps. En dat van die reflexen was natuurlijk een grapje he, ik ben meestal stiekem best menslievend.
 En nu. Is het zo ver! Gisteren was mijn allereerste patiënt. En het is zo leuk. Gewapend in mijn witte jas (wit is echt helemaal 2014!), stemvork en veneuze boog liep ik de onderzoekskamer binnen om alles klaar te leggen. Ik was best zenuwachtig maar 1 blik op mijn mooie (professioneel) roze stethoscoop en ik werd weer helemaal vrolijk en kalm (ja, gekke combinatie, maar het kan dus, probeer maar eens als je weer eens een roze stethoscoop tegenkomt!). Helaas had mijn patiënt een naam die je ongeveer uitsprak als sdkfjdslfkj, dus dat was een beetje awkward in de wachtkamer ('Mevrouw jfdsiueiwr? uhm, nee ik bedoel dkslfjur?, nee?') maar daar liet ik me natuurlijk niet door uit het veld slaan. Toen ze eenmaal binnen was ging het eigenlijk heel goed en verdwenen de zenuwen ook snel. Gelukkig was het een heel aardige vrouw die lekker van praten hield dus dat was weer even een egoboost voor Leanne (oh nee, de Co bedoel ik natuurlijk..). Haar reflexen wilden niet echt, maar blauw is echt het nieuwe roze;).. 
Tegelijkertijd hebben we nog allerlei snuffelstages, leren we dus hoe we die lever van de eierstok moeten onderscheiden en op welk peesje ik vooral niet moet slaan (waar ik met die menslievende ziel van me dan natuurlijk nooooit misbruik van zou maken;)).

Over 2 weken heb ik eerst 2 weekjes vakantie en daarna gaat het zware werkende leven dan echt beginnen. 

Ik wil nu niet alleen later dokter worden. Ik ga ook later dokter worden. 

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer,

Leanne.

Stretch your mind beyond fantastic 
Dreams are made of strong elastic 
Take some sound advice and don't forget it 
Anything can happen if you let it