Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst
geblogd heb. Maar goed, het leven als co-assistent valt ook niet mee zeg! Zelfs
ik die altijd beweerd dat ik maar 5 uur slaap nodig heb ben blij als ik ’s
avonds in mijn dekbed gemummied in bed kan ploffen. Deze week heb ik maar liefst
62 uur gewerkt en vorige week ook.. Daar staat dan wel weer tegenover dan ik er
voor minstens 124 uur energie en plezier uithaal! Want het is zo leuk! Of
nouja, meestal dan. Soms is het ook wel erg heftig. Het klinkt een beetje
cliché, maar door mijn coschappen merk ik zo erg hoe gelukkig ik wel niet kan
zijn met mijn eigen leven. Sommige mensen krijgen in een week zo meer ellende
over zich heen dan iemand in zijn hele leven zou moeten hebben. Gelukkig kunnen
wij met hele kleine dingetjes het leed toch een beetje verzachten.
Maar, behalve dat is het dus ook heel erg leuk. Patiënten zien, bij familiegesprekken zijn, en zelfs mensen die me al dokter noemen (it makes my day:)).
De afgelopen 4 weken heb ik op de nierafdeling gezeten en deze weken zijn echt omgevlogen! Inmiddels heb ik mijn afgelopen 2 weken op de polikliniek doorgebracht. Dat is waar patienten niet blijven slapen, maar gezellig even hun verhaaltje komen vertellen bij de dokter onder het genot van een koffietje (extra sterk!) en daarna weer naar huis gaan. Als ze het geluk hebben bij mij te zijn ingedeeld kan ik ze 2 uur lang verblijden met mijn 200-delige vragenlijst met zelfs een rectaal toucher als toetje (aanrader!). En dat gaat eigenlijk wel goed. Mijn presentatie (incl. lamafoto) werd zelfs door de artsen wel gewaardeerd. Je ziet hier echt de vreemdste mensen, mensen die plots beginnen te huilen, mensen die niet eens nederlands kunnen(gelukkig was hints altijd al een van mijn sterkere kanten) of mensen van 75 die een vriendinnetje van mijn leeftijd hebben, het komt hier allemaal voorbij. Ik moet er nog wel aan denken dat ik niet in 1x alle chaos genaamd mijn hoofd als een wrecking ball naar die arme specialist slinger maar het netjes en gestructureerd breng, maar als ik even diep in en uitadem (Zenn, doe alsof je een boom bent met wortels in de grond enzo) dan gaat dat ook al beter en ik moet natuurlijk wel een werkpuntje houden:).
Nu heb ik nog 1 weekje op cardio (waar ik waarschijnlijk echt iemand mag shocken zoals in grey’s!) en nog een weekje op de longafdeling.
Komende vrijdag heb ik al mijn eindgesprek (eennng!). Ik heb nu al van stress al mijn nagels eraf gebeten(niet erg hygiënisch, i know) en wil het liefst de hele dag door mijn kamer springen van de spanning (of van mijn extra sterke koffie met 3 zoetjes misschien toch..). Kortom, ik kan zelf wel een bètablockertje gebruiken volgens mij. Gelukkig heb ik 3 fantastische cogroepgenoten die altijd wel mijn verhaal willen aanhoren in barre tijden of me een dikke knuffel willen geven (doktersrecept: 1dd1 knuffel zn, niet geschikt voor oraal gebruik). Daarna is het eerst pasen (kan ik eindelijk weer mijn gele sokken aan!) en dan nog een weekje en dan is de eerste stap naar het dokterschap (he, dat rijmt!) alweer gemaakt.
Leanne.
Ik voel me ozo heppie
Zo heppie deze dag
En als je vraagt: 'wat heppie?'
Als ik vragen mag
Dan zeg ik: 'hoe wat heppie?'
Wat heppik aan die vraag
Heppie nooit dat Heppieje
Dat ik hep vandaag?
