Konijnenoren & Snorren van Dali

Hallo!

Vorige week ben ik dan eindelijk begonnen. Ik ben officieel een co-assistent. Nummer 14 maar liefst, althans, dat zegt mijn gloednieuwe, superpersoonlijke pasje. Maandag was mijn eerste dag. De co-assistenten die er al een maandje ervaring hadden hebben ons eerst door het ziekenhuis rondgeleid. Ik was een beetje in paniek omdat we werkeijk van links naar rechts en van boven naar beneden renden en ik dus zo iemand ben die nog verdwaald kan raken in zn eigen kledingkast. Achteraf kwam ik erachter dat er best logica in alle nummertjes zit, maar de eerste dagen was ik heel blij met het norse mevrouwtje achter de welkomstbalie (al verscheen er wel een lachje op haar gezicht toen ik voor de 3^e keer kwam vragen waar de b-toren was). Ik zit op de afdeling nierziekten. De afdeling wordt gerund door 2 heel aardige arts-assistenten en de koffie-automaat (inclusief knopje ‘Extra sterk’) zit om de hoek. Klinkt goed toch? Nou weetje? Dat is het ook! Mijn week was echt fantastisch. Nu al heb ik allerlei nieuwe dingen geleerd: Dat co-assistenten altijd vooraan moeten zitten (liefst links, want ze beginnen rechts met de lastige vragen) , hoe madentherapie werkt (en het werkt echt!), dat een isolatiepak veels te veel touwtjes heeft en dat sommige dokters op 1 dag een hoeveelheid koffie drinken waar ik minstens 1 week stijf doch huppelend van zou staan.

Maar even serineus nu, ik heb echt heel veel geleerd. Op de afdeling kan ik elke dag wel een nieuwe patiënt zien, waar ik vol enthousiasme vervolgens mijn vragenlijst met de meest interessante vragen van ‘En hoe voelt u zich daarbij?’ tot  ‘Welke kleur poept u?’ op kan uitstorten:). 1 patiënt lijkt misschien weinig, maar inclusief alle administratieve romplslomp en nabespreking ben ik al gauw 2,5 uur met 1 patiënt bezig. De rest van de dag loop ik mee met de visite, kan ik meekijken bij onderzoekjes of familiegesprekken of heb ik onderwijs. Het is hier heel goed geregeld en er zijn ook van die kamertjes zoals in grey’s anatomy waar je kan blijven overnachten als je dienst hebt(al weet ik niet helemaal zeker of ik wel daarin durf te slapen zonder eerst alle hoekjes met een blauwe lamp te hebben onderzocht na al die afleveringen Greys, maar he..).

Vrijdag kreeg ik opeens twee ecg’s (hartfilmpje) van de arts-assistenten onder mijn neus geschoven als oefening om ‘systematisch ecg’s te beoordelen’. Nadat ik mooi had geredeneerd aan alle golfjes en de plaats waar de plakkers op een lichaam zitten dat de eerste zuurstoftekort linksvoor was en de tweede een linkerbundeltakblok moest zijn, begon de uitleg (heeel enthousiast): ‘Ohh! Ik kijk altijd naar dat snorrengolfje bij zuurstofgebrek en de konijnenorengolfje bij een linkenbundeltakblok, maar redeneren kan natuurlijk ook’.

Met mijn mond open keek ik de dokter aan en begon te lachen. Ach, drie keer links is ook rechts..

Leanne.

Too late for second-guessing
Too late to go back to sleep
It's time to trust my instincts
Close my eyes and leap!
-Wicked

Het leed dat Carnaval heet;)

Hallo!

Afgelopen twee weken heb ik mijn laatste vakantie gehad voor ik officieel een echte co ben. Er is even een week stilte geweest op mijn blog, maar op zich is dat een goed teken, want dat betekent dat ik niets, maar dan ook werkelijk niets in mijn vakantie gedaan heb. Nou is die niets natuurlijk wel in Leanne-termen. Ik ben nog wel elke dag om 8 uur opgestaan, heb koffiedrinkafspraken voor mijn leven gehad (kan ik alvast aan het zware koffieregime van een echte dokter wennen), ben (niet lachen!) naar de huishoudbeurs geweest en nog wat andere kleine dingetjes maar dat telt allemaal onder niets vind ik.

Ondertussen was het bij mijn ouders afgelopen weekend natuurlijk carnaval. Het fantastische feest waar vrolijk huppelende cowboyvlindertjes met evil minions van een biertje (of 2, of 3, of 30..) aan de bar genieten met uitzicht op ongeveer 400 zoenende ‘sterrezate’ (red. limburgs voor zo zat dat je sterretjes ziet;)) jongeren (of bejaarden, het kan allemaal met carnaval). De prins in mijn dorp had zelfs zo zijn best gedaan dat hij zelfs van het podium was gevallen nog voor hij ook maar uitgeroepen was tot prins, maar ieder zo zn talent natuurlijk. 

Probleempje van mijn kant: Ik hááát Limburgse muziek. Ik bedoel niet ‘heb-het-liever-niet’ zoals komkommer met chocoladesaus, college om kwart voor 9 of boemelende veolia treinen. Nee, dit is echt van het kaliber ‘Op-een-schaal-van-één-tot-tien?-MIN-HONDERD’..  Al een heel aantal jaar had ik de carnaval weten te omzeilen door slechte smoezen als ‘moet op wintersport’ of ‘per ongeluk een reisje naar Lissabon geboekt’ maar dit jaar moest ik er toch echt aan geloven.
Na een uur en ongeveer 15 youtubefilmpjes had ik mezelf in mijn shiny Indiase Sari gemummied en na mezelf te hebben gedecoreerd met mijn hele verzameling jingles, kettingen, armbandjes (1 uit elk land) en definitely een overdaad aan lippenstift en glittertjes (ik wilde eigenlijk liever een snor bij mezelf tekenen, maar dat leek me zelfs voor carnaval net iets te ver gaan) had ik er zelfs eigenlijk wel zin in.
Uiteraard was het uiteindelijk een fantastische avond. Ik bleek te zijn vergeten dat 1. Het met mijn vriendinnetjes altijd fantastisch is 2. Dronken mensen eigenlijk stiekem heel grappig zijn 3. Er niet alleen maar limburgse muziek (die overigens wel menig trilhaar in mijn oor heeft doen afsterven die avond..) wordt gedraaid, maar ook ‘Kom pak je lasso maar’, ‘Hey, wir wollen die Eisberg Sehen’ en andere klassieke toppers;) en last but not least 4. De macarena het zelfs op Limburgse shalalamuziek heel goed doetJ.
De volgende morgen rook mijn haar alsof iemand het als sigarettenfilter had gebruikt na er zijn spiritusverzameling overheen te hebben gegooid, maar he, dat houdt moeders van de straat enzo.. 

Ondanks mijn enthousiasme wilde ik in verband met mijn schreeuwschorre stemmetje in combinatie met mijn naderende coschappen de volgende dag niet meer mee uit. Helaas ben ik op het gebied van kroegen nogal makkelijk over te halen dus stond ik tot mijn grote verbazing gisteren opeens toch in mijn favo piratenlieveheersbeestjespakje tussen de hossende kabouters in de kroeg weer een geweldige avond te hebben.

Nu is het alweer zondag en ben ik stiekem ondanks de lichte katersedatie best wel heel erg zenuwslopend verschrikkelijk zenuwachtig voor morgen. Maar goed, naast het vooruitzicht van de mensen die morgen weer de hele dag naar ‘Sjiek is mich dat’ en ‘polonaise shinshialaboem’ moeten luisteren valt het vooruitzicht van mijn coschappen best mee tochJ?

Leanne.

A la tuhuelpa legria macarena
Que tuhuelce paralla legria cosabuena
A la tuhuelpa legria macarena Eeeh, macarena