Huppelende cavia's en ratelende patiënten

'Ja, prima consult' zegt mijn docent 'maar doe volgende keer wat langzamer. Je hebt nu geen dingen gemist, maar dat willen we liever ook voorkomen, dus volgende keer alles in slowmotion' 

Zucht, en ik deed al zo m'n best om alles langzaam te doen..Toegegeven, ik ben ook snel, met alles eigenlijk wel (nah, okee, bijna alles, ik ben nog steeds niet de snelste beschuitfluiter en ook mijn sarcasme opmerk kwaliteiten laten nog wel wat te wensen over, maar he..). Ik praat met een snelheid waar menig veolia trein nog wat van kan leren, heb mijn volgende zin al bedacht voor ik aan mijn vorige begonnen ben en heb bodemdrift waar je bang van wordt. 
Snelheid heeft natuurlijk ook wel zo zn keerpunten. Mijn snelle spraak in combinatie met mijn lieftallige limburgse accent zorgt ervoor dat menig persoon denkt dat ik een soort kruising tussen pakistaans en belgisch praat, op mijn tentamen maak ik minstens 1 of 2 slordigheidsfouten ('ohhh! had de meneer last van zijn pruik in plaats van zijn buik?'), en vergeet mijn sleutels omdat ik in mijn hoofd allang op de fiets zit. 

Volledig gemotiveerd dit voor het volgende gesprek te verbeten, adem ik even diep in en uit voor ik mijn tweede patiënt van de week uit de wachtkamer ga halen en  schakel ik denkbeeldig de blije huppelmodus uit. Dan loop ik rustig en gecontroleerd (al voel ik me van binnen helaas nog steeds een springende cavia hoor) naar de wachtkamer. Ik loop zo langzaam dat ik me bijna voel alsof ik in die slechte scene van baywatch beland ben(ik bedoel die slowmotion, niet het gedeelte met de bikini's;)), maar alles om een goede dokter te worden. Na 10 minuten, eindelijk aangekomen te zijn in de onderzoekskamer leg ik in een tijd waar Sven Kramer zich voor zou schamen uit dat ik de co-assistent ben en vraag ik waarvoor ze hier is. 
En dan plots, volledig uit het niets, begint mijn patiënt als een razende te ratelen over Anja van de bridgeclub, de nieuwe drempel in haar straat, het supersnelle X model gemotoriseerde fiets en de nieuwe bejaardensokkenwinkel in haar dorp. In mijn hoofd voel ik de rustige controle langzaam een beetje door mijn vingers glippen, maar ik kan dit, adem, in, uit. 
'Dus mevrouw, u zei pijn? Kunt u mij aangeven waar precies?'(in mijn hoofd zei ik deze zin in ongeveer 5 minuten). 
'Ohh ja, de pijn, ja die begon dus in mijn hoofd, maarja, hoofden, wat moet je er tegenwoordig ook mee, heeft u de iq test gezien op televisie? Mijn zoon ja, die is dus televisiemaker.. Dat is een leuk beroep hoor, moeilijk ook!' 
'Ahhh, ja, heel leuk, maar dus, over die pijn?'
En zo gaat dus het hele gesprek verder. Met maar liefst 5 minuten vertraging en een hoop informatie die ik nou net nooit heb willen weten, sleep ik haar toch door de lange vragenlijst heen. Toch een beetje trots op mezelf over mijn eigen kalmtekwaliteiten loop ik uiteindelijk met een glimlach het kamertje uit (al huppel ik stiekem ook wel een stukje als ik eenmaal in de gang van de kelder ben:)).

Dan komt het moment van de waarheid. Is het gelukt? Was ik Kalm? Zen?  Beheerst? Ownde ik het gesprek? 
Met trillende, zwetende handjes loop ik het beoordelingslokaal binnen.. 
'Goed gesprek' begint de docent 'Het leek heel gezellig, je was lekker kalm ondanks dat de patiënte erg... enthousiast was. Maar nog 1 belangrijk puntje. Let je volgende keer wel een beetje op de tijd?'

*Zucht*

Leanne.

'What day is it?' asked Pooh
'It's today!' squaeked Piglet
'My favorite day' said Pooh

Tricyclische antidepressiva en neurogene pijntjes

Jullie zien het al aan de titel: Geen verdwaalde koeien of bizarre bruiloften meer voor mij, ik ga het harde leven weer in. Met mijn slippers en shorts ingewisseld voor een paar roze hakjes en een jurkje ben ik er helemaal klaar voor. De komende jaren zal ik me niet als Leanne, de mooie naam die mijn ouders me gegeven hebben, voorstellen, maar als: 'Hallo, ik ben de Co' ('Hello, my name is Co, The Co')
En dat is natuurlijk hartstikke stoer! vorige maand ben ik alweer vol goede moed begonnen om alle verloren kennis (is de schuld van al dat bier in Salzburg natuurlijk..) weer op te halen en waar mogelijk nog een beetje meer erbij te pompen. Helaas lijkt na een maand een lever op een MRI nog steeds verdraaid veel op een eierstok en wil mijn hippe reflexhamer nog niet altijd het goede peesje raken bij mijn medestudenten (okee, bij sommige mensen is het expres 'niet helemaal raak' misschien), maar he, je moet natuurlijk ook niet alles in 1x willen, het komt wel, geloof in jezelf de rest komt vanzelf, hou moed, dan komt het allemaal goed, alles kan als jij het laat gebeuren en nouja, zal ik nog even doorgaan?  ps. En dat van die reflexen was natuurlijk een grapje he, ik ben meestal stiekem best menslievend.
 En nu. Is het zo ver! Gisteren was mijn allereerste patiënt. En het is zo leuk. Gewapend in mijn witte jas (wit is echt helemaal 2014!), stemvork en veneuze boog liep ik de onderzoekskamer binnen om alles klaar te leggen. Ik was best zenuwachtig maar 1 blik op mijn mooie (professioneel) roze stethoscoop en ik werd weer helemaal vrolijk en kalm (ja, gekke combinatie, maar het kan dus, probeer maar eens als je weer eens een roze stethoscoop tegenkomt!). Helaas had mijn patiënt een naam die je ongeveer uitsprak als sdkfjdslfkj, dus dat was een beetje awkward in de wachtkamer ('Mevrouw jfdsiueiwr? uhm, nee ik bedoel dkslfjur?, nee?') maar daar liet ik me natuurlijk niet door uit het veld slaan. Toen ze eenmaal binnen was ging het eigenlijk heel goed en verdwenen de zenuwen ook snel. Gelukkig was het een heel aardige vrouw die lekker van praten hield dus dat was weer even een egoboost voor Leanne (oh nee, de Co bedoel ik natuurlijk..). Haar reflexen wilden niet echt, maar blauw is echt het nieuwe roze;).. 
Tegelijkertijd hebben we nog allerlei snuffelstages, leren we dus hoe we die lever van de eierstok moeten onderscheiden en op welk peesje ik vooral niet moet slaan (waar ik met die menslievende ziel van me dan natuurlijk nooooit misbruik van zou maken;)).

Over 2 weken heb ik eerst 2 weekjes vakantie en daarna gaat het zware werkende leven dan echt beginnen. 

Ik wil nu niet alleen later dokter worden. Ik ga ook later dokter worden. 

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer,

Leanne.

Stretch your mind beyond fantastic 
Dreams are made of strong elastic 
Take some sound advice and don't forget it 
Anything can happen if you let it