Hallo! 

Welkom op mijn blogje. Laat ik beleefd beginnen en mezelf even voorstellen. 
Hoi, ik ben dus Leanne, ik ben 22 jaar oud en ben student in het mooie stadje waar één keer bellen niet genoeg is. Mijn lievelingskleur is roze, mijn lievelingsdier een lama en ik wil later graag dokter worden. Nou klinkt dit misschien allemaal een beetje onserieus, maar het is echt waar:). ‘Maar’ is mijn lievelingswoord (alhoewel ‘hi-la-rish’ en ‘feochromocytoom’(tja) ook favo’s zijn) en mijn levensdoel is naamsbekendheid voor de appel-kaneeltosti (want dat verdient ie!) en dat de veolia-trein harder dan de gemiddelde naaktslak gaat rijden. 
Verder ben ik een zelfgediagnostiseerde superchaoot (dat was dan eerlijk gezegd ook vrij hard te missen aangezien ik minstens drie keer per dag mijn sleutels kwijt ben in een tasje dat zo groot is als tien doperwten, maar he..) en geloof ik dat alles kan als jij het laat gebeuren. 
Op dit moment ben ik bezig met mijn co-schappen. Via deze weblog wil ik jullie graag op de hoogte houden van mijn grote avonturen. 

Veel plezier met lezen, 

 Leanne.

You are, my fire, 
The one, desire, 
Believe, when I say, 
I want it that way

Onhandigheidjes

Alhoewel dit echt het dieptepunt was aan lange pauze, ga ik nu heel hard mijn best doen om persistent minstens 2 blogs per maand te gaan plaatsen. 

Komt ie. 

Op dit moment ben ik bijna klaar met mijn coschap Heelkunde en dat is op zijn zachtst uitgedrukt ‘niet zo mijn ding’. Oftewel, ik ben die persoon die als ze niet oplet met haar vork het oog van de buurman uitsteekt en de koffieautomaat laat overstromen door per ongeluk op ‘kan’ in plaats van ‘kopje’ te drukken en vervolgens ook nog uit paniek op chocomel drukt zodat het er aan twee kanten uitstroomt (tip van de dag: bruine vlekjes op je witte jas op de gastro-intestinale poli is geen aanrader). Hartstikke grappig natuurlijk, hoor ik u al denken, maar geloof mij, niet per se handig tijdens je coschap chirurgie. Zoals u allen zult begrijpen ben ik dan ook geen natuurtalent hechten. Tijdens de start van mijn hechtcarrière op de uni brak ik mijn naald in het arme varken en toen ik voor de eerste keer een (gelukkig) genarcotiseerde patiënt met een naald te lijf ging, was deze minstens 20 misgeprikte gaatjes rijker. Begrijp me niet verkeerd; Ik wil het wel, probeer en oefen zoveel als ik kan, maar ik ben wel een voorstander van weten waar je sterke en zwakke punten liggen.
Twee weken geleden kwam ik op de POK (red: poliklinische operatiekamer, waar ze bultjes en andere kleine narigheden verwijderen). Meteen bij binnenkomst roept de chirurg: ‘ohhh ja, jij bent die onhandige co toch?’ Een beetje beduusd en verdwaasd zeg ik maar snel terug dat ik veel geoefend heb om ’s avonds mozzarella in mijn kip te hechten (tip van de dag 2: Aanrader! Blijft supergoed zitten!). Halverwege het spreekuur komt de desbetreffende dokter naar me toe om me blij te vertellen dat ik inderdaad wel veel verbeterd ben. ‘Maar je moet wel wat sneller worden.. Want weet je, mijn buurman is F16 piloot en hij zegt altijd ‘ga nooit het slagveld in voor je perfect kunt vliegen’’. “Mmmm...” zeg ik verontschuldigend, ‘Misschien eerst maar eens een helikoptertje.'

Leanne

I have a dream, a song to sing
To help me cope with anything
If you see the wonder of a fairy tale
You can take the future even if you fail

Muziekaal filosofietje

 Hallo,

Het is al een tijdje geleden dat ik heb geblogd, maar vanaf nu ga ik weer wat beter mijn best doen en wat regelmatiger proberen te bloggenJ

Vandaag ga ik vertellen over iets dat ik deze week geleerd heb. Geen les als 'rosébier van hoegaarden is beter dan dat van bavaria (is wel zo..)' of 'elk jaar in nederland sterven 3 mensen door het likken aan een batterij (is ook zo)', maar iets meer filosofisch.

Afgelopen maandag ging ik lopend naar mijn coschap, niet omdat ik nou zo graag met mijn slaapkop op maandagmorgen om 6 uur opsta, maar om de simpele reden dat mijn band lek was (echt, ik weet niet of het komt omdat ik vorige week thuis het laatste chocolaatje op had gegeten of dat ik mijn fiets niet altijd met zo veel liefde behandel als ie verdient, maar mijn fiets háát me (niet haat, maar echt háát tot in het diepst van zn ziel)). Maar goed, als je dan toch moet lopen, denk ik altijd dat ik er maar beter iets leuks van kan maken. Dus ik had mijn mooie (roze!) mp3 speler (incl groen kabeltje en oranje dopjes) opgeladen om onderweg te kunnen genieten van mooie opera’s en aria’s. Of natuurlijk, Gavin Degraw. Het is al even geleden dat dit amerikaans zangertje zijn laatste hit in Nederland had, maar toch neemt hij nog altijd 3 kostbare plaatsen van mijn 8gb in. Ik hou van meezingen. Als er niemand in de buurt is zing ik dan ook wandelend, fietsend of huppelend zelfs in het openbaar de sterren van de hemel met mijn zoetgevooisde stemmetje (NOT!), wat soms tot tamelijk awkward situaties kan lijden als er net iemand om de bocht komt, maar hé, heeft diegene tenminste ook weer wat om met zijn collega’s te bespreken... Verder vind ik het altijd leuk om naar de songteksten te luisteren en me te bedenken hoe slecht dat lied wel niet in Nederlandse vertaling zou klinken (Jij bent, mijn vuurtje, mijn enige verlangen, geloof het als ik zeg, ik wíl het op diieeeeee manier). Helaas gaat er bij het onderdeel luisteren nog wel eens wat mis bij mij. Zo had ik maandag dus keihard ‘Soldier’ van Gavin Degraw opstaan. Een liedje met op zich niet zo’n hele rare tekst, zelfs vertaald niet. Behalve dan dat ene zinnetje, dat ik altijd een beetje raar ben blijven vinden. ‘You give birth I’ll take your paaaaain’. Echt serieus, Like, Whut? maakt ie een grapje ofzo? Als je aan het bevallen bent neem ik je pijn weg????  Als mijn man dat onder mijn bevalling zou zeggen zou ik er voor zorgen dat hij zn eigen pijn weg zou moet nemen.

Afgelopen maandag had ik niet veel te doen en was ik nog eens heel goed aan het luisteren en plotseling hoorde dat de tekst eigenlijk ‘You get hurt, I’ll take your pain’ is, wat natuurlijk ook veel logischer is. Waarschijnlijk dacht ik toen ik nog naïef 17 was dat het de voorgaande tekst was en omdat dit zo in mijn hoofd zit heb ik bij al die 300 keer (ik weet dat ik normaal overdrijf, maar ik heb echt alle liedjes op mijn mp3 zeker wel 300 keer geluisterd) ‘you give birth’ gehoord. Misschien dacht ik er hierbij de eerste 10 keer nog overna dat dit superraar is, maar de 290 keer erna ‘is het gewoon zo’ en zing je het zonder erbij na te denken, ook al weet je ergens dat het eigenlijk best raar is. Het duurde misschien even, maar hier komt ie dan: De clue van het verhaal! Ik besefte me op deze mooie maandagmorgen voor het eerst dat co-assistenten misschien niet alleen maar goed zijn om koffie te halen of naar het kopieerapparaat te lopen, maar ook echt van toegevoegde waarde kunnen zijn voor de dokter (nee, okee grapje, dat wist ik wel al, maar nu besefte ik het me éxtra goed!). Ik denk dat het voor een dokter als ouwe rot in het vak soms erg lastig is als je een klacht al 300x hebt gehoord om er nog goed overna te blijven denken, omdat het toch wel ‘hetzelfde zal zijn als de vorige 299 keer’. Dus zing je telkens maar weer dezelfde tekst als alle voorgaande keren. De co daarentegen, is nog jong en onbezonnen. We luisteren wat langer voordat we onthouden, zinnen invullen, afmaken en zelfs weten wie de zanger is. We luisteren niet alleen naar het refrein, maar kijken ook naar de coupletten. Misschien dat onze kennis nog niet groot genoeg is om meteen te weten wie het lied gezongen heeft, maar we maken wel al hypotheses over wie het mogelijk zou kunnen zijn. Misschien dat van de 50 mogelijke zangers er 45 een heel andere toonhoogte hebben of een ander genre zingen en hebben we het 299/300 keer bij het verkeerde eind. Die ene keer, dat die zanger besluit ipv bij zijn oude vertrouwde Country af te stappen en hardrock te gaan zingen, gaan wij hem misschien wel herkennen, omdat we in het couplet hebben gehoord dat het echt daadwerkelijk die persoon is en we in de clip hebben gezien dat het Frans Bauer verkleed als Gerard Joling is.

Dus hierbij mijn belofte aan alle toekomstige co-assistenten:
Later als ik groot ben luister ik naar jullie allemaal.

Leanne.

I'll get it if you need it,
I'll search if you don't see it,
You're thirsty, I'll be rain,
You get hurt, I'll take your pain.

Ozo Heppie

Hey Hallo!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst geblogd heb. Maar goed, het leven als co-assistent valt ook niet mee zeg! Zelfs ik die altijd beweerd dat ik maar 5 uur slaap nodig heb ben blij als ik ’s avonds in mijn dekbed gemummied in bed kan ploffen. Deze week heb ik maar liefst 62 uur gewerkt en vorige week ook.. Daar staat dan wel weer tegenover dan ik er voor minstens 124 uur energie en plezier uithaal! Want het is zo leuk! Of nouja, meestal dan. Soms is het ook wel erg heftig. Het klinkt een beetje cliché, maar door mijn coschappen merk ik zo erg hoe gelukkig ik wel niet kan zijn met mijn eigen leven. Sommige mensen krijgen in een week zo meer ellende over zich heen dan iemand in zijn hele leven zou moeten hebben. Gelukkig kunnen wij met hele kleine dingetjes het leed toch een beetje verzachten. 

Maar, behalve dat is het dus ook heel erg leuk. Patiënten zien, bij familiegesprekken zijn, en zelfs mensen die me al dokter noemen (it makes my day:)).
De afgelopen 4 weken heb ik op de nierafdeling gezeten en deze weken zijn echt omgevlogen! Inmiddels heb ik mijn afgelopen 2 weken op de polikliniek doorgebracht. Dat is waar patienten niet blijven slapen, maar gezellig even hun verhaaltje komen vertellen bij de dokter onder het genot van een koffietje (extra sterk!) en daarna weer naar huis gaan. Als  ze het geluk hebben bij mij te zijn ingedeeld kan ik ze 2 uur lang verblijden met mijn 200-delige vragenlijst met zelfs een rectaal toucher als toetje (aanrader!).  En dat gaat eigenlijk wel goed. Mijn presentatie (incl. lamafoto) werd zelfs door de artsen wel gewaardeerd. Je ziet hier echt de vreemdste mensen, mensen die plots beginnen te huilen, mensen die niet eens nederlands kunnen(gelukkig was hints altijd al een van mijn sterkere kanten) of mensen van 75 die een vriendinnetje van mijn leeftijd hebben, het komt hier allemaal voorbij. Ik moet er nog wel aan denken dat ik niet in 1x alle chaos genaamd mijn hoofd als een wrecking ball naar die arme specialist slinger maar het netjes en gestructureerd breng, maar als ik even diep in en uitadem (Zenn, doe alsof je een boom bent met wortels in de grond enzo) dan gaat dat ook al beter en ik moet natuurlijk wel een werkpuntje houden:).
Nu heb ik nog 1 weekje op cardio (waar ik waarschijnlijk echt iemand mag shocken zoals in grey’s!) en nog een weekje op de longafdeling.

Komende vrijdag heb ik al mijn eindgesprek (eennng!). Ik heb nu al van stress al mijn nagels eraf gebeten(niet erg hygiënisch, i know) en wil het liefst de hele dag door mijn kamer springen van de spanning (of van mijn extra sterke koffie met 3 zoetjes misschien toch..). Kortom, ik kan zelf wel een bètablockertje gebruiken volgens mij. Gelukkig heb ik 3 fantastische cogroepgenoten die altijd wel mijn verhaal willen aanhoren in barre tijden of me een dikke knuffel willen geven (doktersrecept: 1dd1 knuffel zn, niet geschikt voor oraal gebruik). Daarna is het eerst pasen (kan ik eindelijk weer mijn gele sokken aan!) en dan nog een weekje en dan is de eerste stap naar het dokterschap (he, dat rijmt!) alweer gemaakt.

Leanne.

Ik voel me ozo heppie

Zo heppie deze dag

En als je vraagt: 'wat heppie?'

Als ik vragen mag

Dan zeg ik: 'hoe wat heppie?'

Wat heppik aan die vraag

Heppie nooit dat Heppieje

Dat ik hep vandaag?

Konijnenoren & Snorren van Dali

Hallo!

Vorige week ben ik dan eindelijk begonnen. Ik ben officieel een co-assistent. Nummer 14 maar liefst, althans, dat zegt mijn gloednieuwe, superpersoonlijke pasje. Maandag was mijn eerste dag. De co-assistenten die er al een maandje ervaring hadden hebben ons eerst door het ziekenhuis rondgeleid. Ik was een beetje in paniek omdat we werkeijk van links naar rechts en van boven naar beneden renden en ik dus zo iemand ben die nog verdwaald kan raken in zn eigen kledingkast. Achteraf kwam ik erachter dat er best logica in alle nummertjes zit, maar de eerste dagen was ik heel blij met het norse mevrouwtje achter de welkomstbalie (al verscheen er wel een lachje op haar gezicht toen ik voor de 3^e keer kwam vragen waar de b-toren was). Ik zit op de afdeling nierziekten. De afdeling wordt gerund door 2 heel aardige arts-assistenten en de koffie-automaat (inclusief knopje ‘Extra sterk’) zit om de hoek. Klinkt goed toch? Nou weetje? Dat is het ook! Mijn week was echt fantastisch. Nu al heb ik allerlei nieuwe dingen geleerd: Dat co-assistenten altijd vooraan moeten zitten (liefst links, want ze beginnen rechts met de lastige vragen) , hoe madentherapie werkt (en het werkt echt!), dat een isolatiepak veels te veel touwtjes heeft en dat sommige dokters op 1 dag een hoeveelheid koffie drinken waar ik minstens 1 week stijf doch huppelend van zou staan.

Maar even serineus nu, ik heb echt heel veel geleerd. Op de afdeling kan ik elke dag wel een nieuwe patiënt zien, waar ik vol enthousiasme vervolgens mijn vragenlijst met de meest interessante vragen van ‘En hoe voelt u zich daarbij?’ tot  ‘Welke kleur poept u?’ op kan uitstorten:). 1 patiënt lijkt misschien weinig, maar inclusief alle administratieve romplslomp en nabespreking ben ik al gauw 2,5 uur met 1 patiënt bezig. De rest van de dag loop ik mee met de visite, kan ik meekijken bij onderzoekjes of familiegesprekken of heb ik onderwijs. Het is hier heel goed geregeld en er zijn ook van die kamertjes zoals in grey’s anatomy waar je kan blijven overnachten als je dienst hebt(al weet ik niet helemaal zeker of ik wel daarin durf te slapen zonder eerst alle hoekjes met een blauwe lamp te hebben onderzocht na al die afleveringen Greys, maar he..).

Vrijdag kreeg ik opeens twee ecg’s (hartfilmpje) van de arts-assistenten onder mijn neus geschoven als oefening om ‘systematisch ecg’s te beoordelen’. Nadat ik mooi had geredeneerd aan alle golfjes en de plaats waar de plakkers op een lichaam zitten dat de eerste zuurstoftekort linksvoor was en de tweede een linkerbundeltakblok moest zijn, begon de uitleg (heeel enthousiast): ‘Ohh! Ik kijk altijd naar dat snorrengolfje bij zuurstofgebrek en de konijnenorengolfje bij een linkenbundeltakblok, maar redeneren kan natuurlijk ook’.

Met mijn mond open keek ik de dokter aan en begon te lachen. Ach, drie keer links is ook rechts..

Leanne.

Too late for second-guessing
Too late to go back to sleep
It's time to trust my instincts
Close my eyes and leap!
-Wicked

Het leed dat Carnaval heet;)

Hallo!

Afgelopen twee weken heb ik mijn laatste vakantie gehad voor ik officieel een echte co ben. Er is even een week stilte geweest op mijn blog, maar op zich is dat een goed teken, want dat betekent dat ik niets, maar dan ook werkelijk niets in mijn vakantie gedaan heb. Nou is die niets natuurlijk wel in Leanne-termen. Ik ben nog wel elke dag om 8 uur opgestaan, heb koffiedrinkafspraken voor mijn leven gehad (kan ik alvast aan het zware koffieregime van een echte dokter wennen), ben (niet lachen!) naar de huishoudbeurs geweest en nog wat andere kleine dingetjes maar dat telt allemaal onder niets vind ik.

Ondertussen was het bij mijn ouders afgelopen weekend natuurlijk carnaval. Het fantastische feest waar vrolijk huppelende cowboyvlindertjes met evil minions van een biertje (of 2, of 3, of 30..) aan de bar genieten met uitzicht op ongeveer 400 zoenende ‘sterrezate’ (red. limburgs voor zo zat dat je sterretjes ziet;)) jongeren (of bejaarden, het kan allemaal met carnaval). De prins in mijn dorp had zelfs zo zijn best gedaan dat hij zelfs van het podium was gevallen nog voor hij ook maar uitgeroepen was tot prins, maar ieder zo zn talent natuurlijk. 

Probleempje van mijn kant: Ik hááát Limburgse muziek. Ik bedoel niet ‘heb-het-liever-niet’ zoals komkommer met chocoladesaus, college om kwart voor 9 of boemelende veolia treinen. Nee, dit is echt van het kaliber ‘Op-een-schaal-van-één-tot-tien?-MIN-HONDERD’..  Al een heel aantal jaar had ik de carnaval weten te omzeilen door slechte smoezen als ‘moet op wintersport’ of ‘per ongeluk een reisje naar Lissabon geboekt’ maar dit jaar moest ik er toch echt aan geloven.
Na een uur en ongeveer 15 youtubefilmpjes had ik mezelf in mijn shiny Indiase Sari gemummied en na mezelf te hebben gedecoreerd met mijn hele verzameling jingles, kettingen, armbandjes (1 uit elk land) en definitely een overdaad aan lippenstift en glittertjes (ik wilde eigenlijk liever een snor bij mezelf tekenen, maar dat leek me zelfs voor carnaval net iets te ver gaan) had ik er zelfs eigenlijk wel zin in.
Uiteraard was het uiteindelijk een fantastische avond. Ik bleek te zijn vergeten dat 1. Het met mijn vriendinnetjes altijd fantastisch is 2. Dronken mensen eigenlijk stiekem heel grappig zijn 3. Er niet alleen maar limburgse muziek (die overigens wel menig trilhaar in mijn oor heeft doen afsterven die avond..) wordt gedraaid, maar ook ‘Kom pak je lasso maar’, ‘Hey, wir wollen die Eisberg Sehen’ en andere klassieke toppers;) en last but not least 4. De macarena het zelfs op Limburgse shalalamuziek heel goed doetJ.
De volgende morgen rook mijn haar alsof iemand het als sigarettenfilter had gebruikt na er zijn spiritusverzameling overheen te hebben gegooid, maar he, dat houdt moeders van de straat enzo.. 

Ondanks mijn enthousiasme wilde ik in verband met mijn schreeuwschorre stemmetje in combinatie met mijn naderende coschappen de volgende dag niet meer mee uit. Helaas ben ik op het gebied van kroegen nogal makkelijk over te halen dus stond ik tot mijn grote verbazing gisteren opeens toch in mijn favo piratenlieveheersbeestjespakje tussen de hossende kabouters in de kroeg weer een geweldige avond te hebben.

Nu is het alweer zondag en ben ik stiekem ondanks de lichte katersedatie best wel heel erg zenuwslopend verschrikkelijk zenuwachtig voor morgen. Maar goed, naast het vooruitzicht van de mensen die morgen weer de hele dag naar ‘Sjiek is mich dat’ en ‘polonaise shinshialaboem’ moeten luisteren valt het vooruitzicht van mijn coschappen best mee tochJ?

Leanne.

A la tuhuelpa legria macarena
Que tuhuelce paralla legria cosabuena
A la tuhuelpa legria macarena Eeeh, macarena

Huppelende cavia's en ratelende patiënten

'Ja, prima consult' zegt mijn docent 'maar doe volgende keer wat langzamer. Je hebt nu geen dingen gemist, maar dat willen we liever ook voorkomen, dus volgende keer alles in slowmotion' 

Zucht, en ik deed al zo m'n best om alles langzaam te doen..Toegegeven, ik ben ook snel, met alles eigenlijk wel (nah, okee, bijna alles, ik ben nog steeds niet de snelste beschuitfluiter en ook mijn sarcasme opmerk kwaliteiten laten nog wel wat te wensen over, maar he..). Ik praat met een snelheid waar menig veolia trein nog wat van kan leren, heb mijn volgende zin al bedacht voor ik aan mijn vorige begonnen ben en heb bodemdrift waar je bang van wordt. 
Snelheid heeft natuurlijk ook wel zo zn keerpunten. Mijn snelle spraak in combinatie met mijn lieftallige limburgse accent zorgt ervoor dat menig persoon denkt dat ik een soort kruising tussen pakistaans en belgisch praat, op mijn tentamen maak ik minstens 1 of 2 slordigheidsfouten ('ohhh! had de meneer last van zijn pruik in plaats van zijn buik?'), en vergeet mijn sleutels omdat ik in mijn hoofd allang op de fiets zit. 

Volledig gemotiveerd dit voor het volgende gesprek te verbeten, adem ik even diep in en uit voor ik mijn tweede patiënt van de week uit de wachtkamer ga halen en  schakel ik denkbeeldig de blije huppelmodus uit. Dan loop ik rustig en gecontroleerd (al voel ik me van binnen helaas nog steeds een springende cavia hoor) naar de wachtkamer. Ik loop zo langzaam dat ik me bijna voel alsof ik in die slechte scene van baywatch beland ben(ik bedoel die slowmotion, niet het gedeelte met de bikini's;)), maar alles om een goede dokter te worden. Na 10 minuten, eindelijk aangekomen te zijn in de onderzoekskamer leg ik in een tijd waar Sven Kramer zich voor zou schamen uit dat ik de co-assistent ben en vraag ik waarvoor ze hier is. 
En dan plots, volledig uit het niets, begint mijn patiënt als een razende te ratelen over Anja van de bridgeclub, de nieuwe drempel in haar straat, het supersnelle X model gemotoriseerde fiets en de nieuwe bejaardensokkenwinkel in haar dorp. In mijn hoofd voel ik de rustige controle langzaam een beetje door mijn vingers glippen, maar ik kan dit, adem, in, uit. 
'Dus mevrouw, u zei pijn? Kunt u mij aangeven waar precies?'(in mijn hoofd zei ik deze zin in ongeveer 5 minuten). 
'Ohh ja, de pijn, ja die begon dus in mijn hoofd, maarja, hoofden, wat moet je er tegenwoordig ook mee, heeft u de iq test gezien op televisie? Mijn zoon ja, die is dus televisiemaker.. Dat is een leuk beroep hoor, moeilijk ook!' 
'Ahhh, ja, heel leuk, maar dus, over die pijn?'
En zo gaat dus het hele gesprek verder. Met maar liefst 5 minuten vertraging en een hoop informatie die ik nou net nooit heb willen weten, sleep ik haar toch door de lange vragenlijst heen. Toch een beetje trots op mezelf over mijn eigen kalmtekwaliteiten loop ik uiteindelijk met een glimlach het kamertje uit (al huppel ik stiekem ook wel een stukje als ik eenmaal in de gang van de kelder ben:)).

Dan komt het moment van de waarheid. Is het gelukt? Was ik Kalm? Zen?  Beheerst? Ownde ik het gesprek? 
Met trillende, zwetende handjes loop ik het beoordelingslokaal binnen.. 
'Goed gesprek' begint de docent 'Het leek heel gezellig, je was lekker kalm ondanks dat de patiënte erg... enthousiast was. Maar nog 1 belangrijk puntje. Let je volgende keer wel een beetje op de tijd?'

*Zucht*

Leanne.

'What day is it?' asked Pooh
'It's today!' squaeked Piglet
'My favorite day' said Pooh