'Ja, prima consult' zegt mijn docent 'maar doe volgende keer wat langzamer. Je hebt nu geen dingen gemist, maar dat willen we liever ook voorkomen, dus volgende keer alles in slowmotion'
Zucht, en ik deed al zo m'n best om alles langzaam te doen..Toegegeven, ik ben ook snel, met alles eigenlijk wel (nah, okee, bijna alles, ik ben nog steeds niet de snelste beschuitfluiter en ook mijn sarcasme opmerk kwaliteiten laten nog wel wat te wensen over, maar he..). Ik praat met een snelheid waar menig veolia trein nog wat van kan leren, heb mijn volgende zin al bedacht voor ik aan mijn vorige begonnen ben en heb bodemdrift waar je bang van wordt.
Snelheid heeft natuurlijk ook wel zo zn keerpunten. Mijn snelle spraak in combinatie met mijn lieftallige limburgse accent zorgt ervoor dat menig persoon denkt dat ik een soort kruising tussen pakistaans en belgisch praat, op mijn tentamen maak ik minstens 1 of 2 slordigheidsfouten ('ohhh! had de meneer last van zijn pruik in plaats van zijn buik?'), en vergeet mijn sleutels omdat ik in mijn hoofd allang op de fiets zit.
Volledig gemotiveerd dit voor het volgende gesprek te verbeten, adem ik even diep in en uit voor ik mijn tweede patiënt van de week uit de wachtkamer ga halen en schakel ik denkbeeldig de blije huppelmodus uit. Dan loop ik rustig en gecontroleerd (al voel ik me van binnen helaas nog steeds een springende cavia hoor) naar de wachtkamer. Ik loop zo langzaam dat ik me bijna voel alsof ik in die slechte scene van baywatch beland ben(ik bedoel die slowmotion, niet het gedeelte met de bikini's;)), maar alles om een goede dokter te worden. Na 10 minuten, eindelijk aangekomen te zijn in de onderzoekskamer leg ik in een tijd waar Sven Kramer zich voor zou schamen uit dat ik de co-assistent ben en vraag ik waarvoor ze hier is.
En dan plots, volledig uit het niets, begint mijn patiënt als een razende te ratelen over Anja van de bridgeclub, de nieuwe drempel in haar straat, het supersnelle X model gemotoriseerde fiets en de nieuwe bejaardensokkenwinkel in haar dorp. In mijn hoofd voel ik de rustige controle langzaam een beetje door mijn vingers glippen, maar ik kan dit, adem, in, uit.
'Dus mevrouw, u zei pijn? Kunt u mij aangeven waar precies?'(in mijn hoofd zei ik deze zin in ongeveer 5 minuten).
'Ohh ja, de pijn, ja die begon dus in mijn hoofd, maarja, hoofden, wat moet je er tegenwoordig ook mee, heeft u de iq test gezien op televisie? Mijn zoon ja, die is dus televisiemaker.. Dat is een leuk beroep hoor, moeilijk ook!'
'Ahhh, ja, heel leuk, maar dus, over die pijn?'
En zo gaat dus het hele gesprek verder. Met maar liefst 5 minuten vertraging en een hoop informatie die ik nou net nooit heb willen weten, sleep ik haar toch door de lange vragenlijst heen. Toch een beetje trots op mezelf over mijn eigen kalmtekwaliteiten loop ik uiteindelijk met een glimlach het kamertje uit (al huppel ik stiekem ook wel een stukje als ik eenmaal in de gang van de kelder ben:)).
Dan komt het moment van de waarheid. Is het gelukt? Was ik Kalm? Zen? Beheerst? Ownde ik het gesprek?
Met trillende, zwetende handjes loop ik het beoordelingslokaal binnen..
'Goed gesprek' begint de docent 'Het leek heel gezellig, je was lekker kalm ondanks dat de patiënte erg... enthousiast was. Maar nog 1 belangrijk puntje. Let je volgende keer wel een beetje op de tijd?'
*Zucht*
Leanne.
'What day is it?' asked Pooh
'It's today!' squaeked Piglet
'My favorite day' said Pooh
Geen opmerkingen:
Een reactie posten