Konijnenoren & Snorren van Dali

Hallo!

Vorige week ben ik dan eindelijk begonnen. Ik ben officieel een co-assistent. Nummer 14 maar liefst, althans, dat zegt mijn gloednieuwe, superpersoonlijke pasje. Maandag was mijn eerste dag. De co-assistenten die er al een maandje ervaring hadden hebben ons eerst door het ziekenhuis rondgeleid. Ik was een beetje in paniek omdat we werkeijk van links naar rechts en van boven naar beneden renden en ik dus zo iemand ben die nog verdwaald kan raken in zn eigen kledingkast. Achteraf kwam ik erachter dat er best logica in alle nummertjes zit, maar de eerste dagen was ik heel blij met het norse mevrouwtje achter de welkomstbalie (al verscheen er wel een lachje op haar gezicht toen ik voor de 3^e keer kwam vragen waar de b-toren was). Ik zit op de afdeling nierziekten. De afdeling wordt gerund door 2 heel aardige arts-assistenten en de koffie-automaat (inclusief knopje ‘Extra sterk’) zit om de hoek. Klinkt goed toch? Nou weetje? Dat is het ook! Mijn week was echt fantastisch. Nu al heb ik allerlei nieuwe dingen geleerd: Dat co-assistenten altijd vooraan moeten zitten (liefst links, want ze beginnen rechts met de lastige vragen) , hoe madentherapie werkt (en het werkt echt!), dat een isolatiepak veels te veel touwtjes heeft en dat sommige dokters op 1 dag een hoeveelheid koffie drinken waar ik minstens 1 week stijf doch huppelend van zou staan.

Maar even serineus nu, ik heb echt heel veel geleerd. Op de afdeling kan ik elke dag wel een nieuwe patiënt zien, waar ik vol enthousiasme vervolgens mijn vragenlijst met de meest interessante vragen van ‘En hoe voelt u zich daarbij?’ tot  ‘Welke kleur poept u?’ op kan uitstorten:). 1 patiënt lijkt misschien weinig, maar inclusief alle administratieve romplslomp en nabespreking ben ik al gauw 2,5 uur met 1 patiënt bezig. De rest van de dag loop ik mee met de visite, kan ik meekijken bij onderzoekjes of familiegesprekken of heb ik onderwijs. Het is hier heel goed geregeld en er zijn ook van die kamertjes zoals in grey’s anatomy waar je kan blijven overnachten als je dienst hebt(al weet ik niet helemaal zeker of ik wel daarin durf te slapen zonder eerst alle hoekjes met een blauwe lamp te hebben onderzocht na al die afleveringen Greys, maar he..).

Vrijdag kreeg ik opeens twee ecg’s (hartfilmpje) van de arts-assistenten onder mijn neus geschoven als oefening om ‘systematisch ecg’s te beoordelen’. Nadat ik mooi had geredeneerd aan alle golfjes en de plaats waar de plakkers op een lichaam zitten dat de eerste zuurstoftekort linksvoor was en de tweede een linkerbundeltakblok moest zijn, begon de uitleg (heeel enthousiast): ‘Ohh! Ik kijk altijd naar dat snorrengolfje bij zuurstofgebrek en de konijnenorengolfje bij een linkenbundeltakblok, maar redeneren kan natuurlijk ook’.

Met mijn mond open keek ik de dokter aan en begon te lachen. Ach, drie keer links is ook rechts..

Leanne.

Too late for second-guessing
Too late to go back to sleep
It's time to trust my instincts
Close my eyes and leap!
-Wicked